ДУМКІ І ПАЧУЦЦІ

Бываюць хвіліны, калі табе востра не хапае былых сяброў. З дзяцінства і юнацтва - тых, з кім разам увайшлі у дарослае жыццё і захавалі сяброўскія адносіны, але прастора і адлегласці, ці што яшчэ, не даюць магчымасьці зараз быць побач. І вось стаіш ты ў гэтыя кароткія хвіліны сярод цяпер блізкіх табе людзей крыху разгублены, быццам бы адзін. Добра, што тое не доўгі час.

ХВІЛІНЫ ЦІШЫНІ

 Выйсці ўвечары перад сном на балкон, вольным ад спраў і думак пра іх - бо адпусцілі; сесьці і глядзець на зорнае неба - адпачынак сэрцу. Заснуць. Прачнуцца ад халаднечы. Зноў заснуць. Пад цёплай коўдрай і ўжо да раніцы. Да новых спраў і думак пра іх. Да новай мітусьні, турбот, складанасьцяў і выпрабаванняў, але і праменьчыкаў шчасьця пасярод. Кожнаму - моцы і Божай дапамогі, каб годна прайсці тое, чым сустрэне наступны дзень. І радасьці.

НАЗІРАННЕ

   Падзялюся назіраннем апошніх тыдняў.

 Бывае, што нехта з тваіх знаёмцаў, амаль раптоўна, з бачных альбо небачных нагод, пачынае раскрывацца з нейкіх іншых, дагэтуль невядомых бакоў. Здзіўлена назіраеш. А па выніках гэта падштурхоўвае цябе да думкі, што кожны чалавек - суцэльны сусвет. Кожны. 

 Будзем уважлівымі адно да аднаго. І беражлівымі.

ЗАНАТОЎКІ. ТРАВЕНЬ.

11 траўня

Стаміўся. Прыйду дамоў, вазьму ў рукі кнігу, прылягу... Прачнуся і буду займацца справамі. Стаміўся.

***
12 траўня

Цудоўны дзень. Цёплы вельмі да поўдня. Стрымана цёплы пасля. Адметны выгляд неба з аблокамі звычайнымі і незвычайнымі. Ціхамірна. Травень.

                                                                                                         

***

13 траўня

А сёння дождж. Добра, калі, як цяпер, ён засьпее цябе на вулцы: няма ўжо магчымасці спяшацца і мітусіцца - схаваўшыся недзе, стаіш і чакаеш, назіраючы, калі ён скончыцца. Добрыя хвіліны.

***

17 траўня

Дзіўны дзень! Быццам змяшаліся сезоны: травеньскае неба розных колераў, кастрычніцкая прахалода, летняя зеляніна дрэў, мяккае святло вакол... І спакой... Самы час, калі трэба пакінуць усе справы, выйсці з дому і моўчкі доўга ісці. Асалода сэрцу.

***

25 траўня

Мітусня дзіўная рэч. Замінае яна чалавеку быць чалавекам. Адымае магчымасць глыбока  адчуваць іншых і сябе: спачуваць, кахаць... Жыццё - ўнутры і навокал - робіць плоскім, паверхневым. Шмат і шмат высілкаў патрэбна, каб пазбавіцца яе (у пэўнай ступені) і потым каб супраціўляцца ёй. Жудасна дзіўная рэч - мітусня.